primmie

เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา เป็นวันเริ่มงานวันแรก ที่ไปสัมภาษณ์เมื่อปลายเดือนธันวาคม ที่ผ่านมา นึกว่าจะไม่ได้งานเสียแล้ว แม้ว่าจะเป็นแค่พาร์ทไทม์ก็ตาม

เพราะว่าเราเองไม่เคยทำงานที่ไหนมาก่อน มีบ้างไปช่วยที่บ้านนิดๆหน่อยๆ ตามประสา อยากทำก็ทำไม่อยากทำ ก็เฉยๆ (แย่อ่ะ) สงสัยที่บ้านคงอยากดัดนิสัย เลยไม่ให้ไปทำงานที่บ้าน ให้ออกไปทำงานข้างนอก แล้วสิ่งหนึ่งที่สอนให้เรารู้แต่แรกเลยว่า ทำงานนอกบ้านนั้นเทียบไม่ได้เลย ที่บ้านสบายกว่าเยอะ ไม่ต้องเจอเรื่องเพื่อนร่วมงาน ไม่ต้องเจอหัวหน้างาน อะไรอีกหลายอย่าง

ถ้าเล่าให้พี่ฟัง พี่เราคงบอกว่า ก็บอกแล้วว่าอยู่บ้านน่ะสบาย!

แต่อย่างว่าล่ะ ถ้าไม่ได้ออกไปข้างนอก เจอโลกภายนอกเราเองก็จะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มีอยู่มันโอเคแค่ไหน (แล้วเราเป็นพวกที่ไม่ค่อยเห็นค่ากับสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเสียด้วยสิ <<< นิสัย!) พรุ่งนี้เป็นอีกวันต้องไปทำงาน อาทิตย์นึงทำงานสองวัน ไม่รู้ว่าภายในปีนี้จะได้งานประจำไหมน้า? เรื่องบางอย่างเราอยากจะกล้า อยากจะมั่นใจที่จะเค้าเรียกว่าไง โชว์ความสามารถนะ แต่ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าเพื่อนมักจะว่าเสมอเราเป็นพวกกล้าในเรื่องบ้า ๆ ที่ไม่ต้องใช้ความกล้าน่ะ แต่ไอ้เรื่องที่มันสมควรนี่ นั่งเงียบไม่กล้าทุกที

ก็คนไม่มั่นใจในตัวเองนี่นา ทำไงได้ เราเป็นพวก กดดันตัวเองง่าย เครียดง่าย แต่หายยาก สารพัด เป็นพวกที่จริงจังเกินไป (มีคนเคยบอกอย่างนั้น) บางอย่างมากเกินไปมันก็ไม่ดีเนอะ คงต้องพยายามหาจุดที่มันพอดี กับสิ่งแวดล้อมแล้วล่ะ จะได้ปรับลดลงมา

สามเดือนต่อจากนี้ไป เป็นช่วงวัดผล ขอให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเถิด

ช่วงนี้งดสวมแว่นไปอีกสักพักใหญ่ๆ สำหรับคนที่มีปัญหาสายตา คงจะพอนึกออกมาเมื่อไม่มีแว่นแล้ว มันใช้ชีวิตลำบาก (มาก) ต้องเพ่งดูโน่นดูนี่ อย่างคอนแทคเลนส์ ก็เป็นสิ่งที่เราเองไม่ชอบ เพราะใส่แล้วไม่สบาย ยิ่งเรามีสายตาเอียงด้วยแล้ว ภาพมันไม่ชัดเท่าแว่น แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือก คงต้องใส่ไปนั่นล่ะ T^T

อย่างตอนนี้ถอดคอนแทคแล้วแต่ว่าไม่อยากนอนก็ต้องมองหน้าจอคอมทั้งๆที่มันเบลอๆ นี่ล่ะ (ทรมานตัวเองนี่ถนัดนักนะ) ก็แปลกไปอีกแบบนึงแฮะ

มีอยู่ช่วงนึง ลองซื้อแบบพวกบิ๊กอายมาใส่ แหมหมวยตาขีดเดียว ก็อยากรู้เนอะว่าใส่แล้วมันจะเป็นยังไง สุดท้าย เราแพ้ค่ะ (หนึ่งในไม่กี่คนละมั้ง? เห็นเพื่อนใส่มันก็โอเคไม่เป็นอะไร) ตาแดง น้ำตาไหล เคืองตา ขี้ตางี้เป็นเมือกเลย (อธิบายละเอียดไปไหมหว่า?) ถอดแทบไม่ทันน่ะ

หลังจากนั้น ก็โยนมันทิ้งไปเลย ไม่กลับไปใส่อีก จนตอนนี้ล่ะ ที่มีเหตุจำเป็นต้องใส่ ช่วงแรกที่ต้องใส่รู้สึกว่าไม่มั่นใจเอาซะเลย ก็เวลาถอดแว่นหน้าจืดสนิท มันแบบซาลาเปามาก (ไม่ได้ขาวอย่างซาลาเปานะ) แต่ช่างมันเถอะ จนเพื่อนสนิทแอบเหน็บแนมว่า แต่งหน้าบ้างเถอะ อย่างน้อยก็สงสารคนที่มันต้องเห็นหน้าแก

โอ๊ย หยาบคายจริง เพื่อนชั้น ! 

เข้ามาบ่น เรื่อยเปื่อยไม่มีสาระสำคัญอะไรเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าเพจเอ็กซ์ทีนมันสวยดี ก็เลยอยากเข้ามาเขียน ^^

วันนี้ไปซื้อหนังสือเล่มใหม่ หนังสือที่เกี่ยวกับ ฮารุกิ มุราคามิ

บอกไปคงดูว่าตลก คนๆนี้ละ ที่ทำให้เราอยากปัดฝุ่นภาษาญี่ปุ่นของตัวเองอีกหน

เพื่องานของมุราคามิ ในเวอร์ชั่นต้นฉบับ (ซึ่งตอนนี้ก็ยังเตาะแตะไม่ไปถึงไหน - -")

เชื่อว่าไม่เกินหกสิบ เราคงทำได้ (เป็นโกลที่ไกลมากกก ถ้ายังมีชีวิตอยู่ คิดว่าคงได้อ่าน ^^" )

หนังสือเล่มนี้แปลโดยคุณ ปราย พันแสง ของ สนพ. ฟรีฟอร์ม เราไปซื้อที่คิโนะ พารากอน จะบอกว่าไม่ค่อยได้ไปที่ห้างแถบนั้นสักเท่าไหร่ เดินหาแคชเชียร์ ก็ปวดหัวดีเหมือนกัน (ไม่ค่อยคุ้นกับที่ๆ มีคนเยอะแยะ)

 คงทยอยอ่านไปเรื่อยๆ ควบคู่กับหนังสือเรียน บางครั้งหนังสือเรียนที่เป็นภาษาอังกฤษ มันก็ช่วยลำดับเรืื่องความเข้าใจดีเหมือนกันนะ หรือว่าเล่มที่อ.เลือกมาให้ คนอื่นๆ เขาลองอ่านกันหมดแล้วลงความเห็นว่า เล่มนี้ละเวิร์ค มันก็เลยมาเป็นหนังสือเรียน (หรือว่าหนังสืออ่านประกอบความเข้าใจ)

ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องสอบ อีกหกเดือนกว่าๆ ข้างหน้า หนังสือมีเป็นตั้งเลย T^T ถึงจะแบ่งกันอ่านกับเพื่อน แล้วมาติวกัน แต่ก็ควรมีความรู้ติดหัวบ้างละเนอะ เรารับไปสามวิชาเต็มๆ ที่เกี่ยวเนื่องกัน (จะพยายามอ่านให้จบภายในมกราคมนี้ หัีวบวมแน่ๆ เลย T^T)

ชีวิตคือการก้าวเดินไปข้างหน้า ด้วยความระมัดระวังนี่เนอะ ^^

primmie

ps. ได้พล็อตเรื่องใหม่อีกแล้ว ^^ อันเดิมไม่ถึงไหนเลย